Month: October 2012

Bərdə rayon Göyüşlü kənd mədəniyyət evi (şəkillər)

Advertisements

“Bir ümidlə yaşamaq…”

Tez – tez rastlaşdığım bir ifadə var: “Ümid ən sonda ölür”. Qətiyyən bu ifadəylə razılaşmıram. Səbəb isə öz şəxsi təcrübəmdir. Bir işə ümid bəsləyirəmsə, və bilsəm də ki, onun sonu uğursuzluqdur, yenə də 100% – in 0.001% ümidim qalır. 1 – ci il Universitetə qəbul imtahanında, kəsildiyimi bilə – bilə, yenə də ümid edirdim  Təcrübəmə əsasən, belə bir ifadə yaratdım özüm üçün: “Ən son ölən ümidlərdir, amma bəzən ölmüş ümidlərdən belə nəsə ümid gözlər insan”…. Hər dəfə İlhamizi və ya İlkini görəndə, bu ifadə yadıma düşür. Heç vaxt ölməyən ümidlər… ən sona qədər nəyəsə ümid edir insan, və yaşayır….
  İlkin İbadlı, 20 yaşı var. Bərdə şəhərində yaşayır. Miopatiya (sümüklərin aqressiv atrofiyası) xəstəliyindən əziyyət çəkir. Ailədə 5 nəfərdilər: atası, anası, 2 qardaşı və özü. Uşaq vaxtı o da sağlam bir uşaq kimi məktəbə getmiş, 6 – cı sinifdən xəstəliyinin ilk əlamətləri özünü göstərmişdir. Bundan sonra məktəbə gedə bilməmiş, və evdə özü oxumağa başlamışdır. Çox savadlı, və hazırcavab olması ilə yanaşı, gözəl rəssamlıq qabiliyyəti də var. Və dediyinə, görə rəsm çəkəndə, o dincəlir. Xüsusilə də xəritələrə qarşı çox həvəslidir. Yorulmadan, bezmədən, rəsm çəkir. Ayaqüstə gəzə bilməsədə, hətta evdən çıxa bilməsədə, İlkinin həyat sevgisi heç vaxt ölməyib. Qardaşı Ülvi də həmin xəstəlikdən əziyyət çəkir, amma o İlkindən fərqli olaraq, öz xəstəliyi ilə barışa bilmir….evin sonbeşiyi Saleh…5 yaşı var, çox dəcəldir, demək olar ki, ailənin sevincidir, sonbeşikdir axı 🙂
Ilkingil balaca, havası ağır, bir daxmada yaşayırlar, anası işləmir, övladlarına qulluq edir. Atası isə sürücüdür. Bununla da ailəsini saxlayır, başqa çarə də yoxdur, iş yox, güc yox…
Ilkinlə söhbət edərkən, onun gözlərindəki ümid qığılcımını görərkən, həqiqətən utandım, pessimist insan olaraq, həmişə şikayətlənirəm, və bəzən də həyatımdan bezirəm, ən kiçik bir problemdə,.. bununla da acizlik edirəm. Amma İlkin insana həyat eşqi verir, o deyir ki, xəstəliyimə çarə yoxdu, amma bu yaxınlarda, xəstəliyin səbəbi tapılıb, ümid edir ki, onun xəstəliyinə çarə tapılacaq. O yenə də ümidini üzmür, və həyatı sevir….
Ilkinin böyük bir arzusu da var, sağalıb, yerimək, cəmiyyət içinə çıxmaq, və öz rəsm əsərlərindən ibarət bir sərgi təşkil etmək…. Allah, arzuna çatdırsın səni, İlkin!

Sessiz çığlıklar…

Bazen insan o kadar soğuk olur ki, sevdiklerine karşı, o kadar gömülür ki, yalnızlığın içine, o kadar derinine çeker ki, yalnızlık insanı… çünkü o zaman insan kendi olur, hiç kimsenin bilmediği, hiç kimsenin varamadığı bir dünyaya çekili verir. O dünyada fırtınalar kopar, gökler gurlar, yağmurlar dayanmadan yağar, rüzgar gücü yetdikce eser, denizler dalgalanır, o dalga ki, insanı yutar, ve sesin çıktığı kadar bağırır insan, ama kimsecikler duyamaz o sonsuz çığlığı, duysa bile kimsecikler anlayamaz bu deli bağırtıyı. Çünkü insan yıllardır biriktirdiği içindeki acını denize akıtmak için çığlık atar, sonu bilinmeyen, ve sorularıyla insanı hayatdan nefret ettirmeğen, sırrını kimselere vermeyen, tüm sırları sularına gömen vefalı denize. Ne kadar konuşursan konuş, o yine de sessiz, sakin dinler, yalnız, dalgalarıyla cevap verir… koparsın giderek, sevdiklerinden, seni üzen tüm sorulardan, çekili verirsin yalnızlığına, kendi dünyana,.. aslında onlar hep aklında kalır, hep onları düşünürsün, onları seversin, kendi hayatını düşünmeden mahvetmeğe hazır olursun, dualar edersin her gece onlar için, onların mutluluğu için yapmak istersin herşeyi…ama seni anlamadıkları için de hep sinirlenirsin onlara, kırarsın, yıkarsın, bağırırsın içinde… ama bazen içindeki fırtınaya “dur” demekte zorlanırsın, işte o zaman olan olur, kırarsın tüm sevdiklerinin kalbini, ağzına geleni söylersin, ve o zaman mahvedersin herşeyi, pişman olursun, utanırsın, kendini tutamadığın için kendini yerden – yere vurursun, lanetler yağdırırsın kendine, ölmeği bile arzu edersin, intihar etmekten bile çekinmezsin bazen…. ama ölüm çare değilki, “affet” kelimesi, tatlı, içten bir gülüş, bazen de bir öpücük aradakı tüm buzları eritebilir, ve seni yeniden hayata bağlar… bazen gurur mahveder herşeyi…içinde konuşursun, sarılmak istersin, onları ne kadar çok sevdiyini söylersin kendi – kendine. Ama diline getiremesin, ne kadar yapmak istesen de yapamazsın, durduru verir birşeyler seni, sanki içindeki sen gitmişsinde yerine bambaşka birisi gelmiş… yinede bazen seni saklayan o birşeyi yenersin, ve içindekileri söyleyi verirsin, şimdi de söylediyin için pişman olursun, “neden gururunu yere vurdun” diye düşünürsün. Artık, iş işten geçer… 🙂
Insan oğlu böyle işte, ne yaparsa yapsın, mutlaka bir zarar bulur yaptığından, o yüzden herşeyde birşey arar – durur. Ehhh, hayat bu işte, seni hep sınava çekir, o sınavlarda düşüncesini itirince insan, kapılır kendi alemine ve soğuklaşma başlar, herkesten, hayattan, tüm sevdiklerinden……..