Author: freelandcitizen

Aşkın Müzesi – “Masumiyet Müzesi”

20150423_174608 “Hayatımın en güzel anıymış, bilmiyordum” la başlayan Masumiyet Müzesi içinde her anını bulunduran bir aşk hikayesini anlatır ve “Herkes bilsin, çok güzel bir hayat yaşadım”la biter. Continue reading “Aşkın Müzesi – “Masumiyet Müzesi””

Advertisements

Gecenin sessizliği

Cold-winter-nightGeceler o kadar sessizki seni alıp götürür o upuzun sessizliğine. O sessizlik varya sonu görünmeyen bir sonsuzluk gibi… soğuk, ıssız, karanlık… ve üşümek istersin o gecelerde, ılıklarına kadar donmak ve bir nefes dilersin yüzünü gökyüzüne tutarak. Sanki gökyüzü sana birisini gönderecekmiş gibi, seni nefesiyle ısıtacak birisini. Continue reading “Gecenin sessizliği”

“Qaynar və soyuq şəhər”

Hər səhər şirin yuxudan oyanıb özümüzü atırıq qaynayan şəhərin qoynuna. Kimimiz işə tələsirik, kimimiz dərsə, kimimiz isə başqa bir yerə. Hər kəs tələsir, mənzil başına çatmaq üçün. Səhərin 6-sından Bakıda həyat canlanmağa başlayır, maşınlar, metro, avtobuslar tələsən insanlarla dolur, səhərin erkən saatlarında yuxusuna haram qatıb işə tələsən insanlar axşamlar da eyni cür evlərinə tələsərlər… Continue reading ““Qaynar və soyuq şəhər””

Seni sevmek…..

lonely2Seni sevmek bir körün güneşi görmek istemesi gibi

Seni sevmek bir sağırın en çok istediği sesi duymak istemesi gibi,

Seni sevmek soğuk kış`ta kuşların sıcacık bir yer araması gibi,

Seni sevmek dalgasını bekleyen ve sahile vuran deniz gibi,

Seni sevmek, çocuğundan uzak kalmış bir annenin hasreti gibi,

Seni sevmek yıldızların gökyüzünü işıklara boğması gibi,

Seni sevmek, masum bir bebeğin anne diye seslenmesi gibi,

Seni sevmek kardan boylanan bir kış çiçeği gibi,

Seni sevmek, bir lalın bağırması gibi,

Seni sevmek güneşin doğuşunu beklemek gibi,

Seni sevmek, saatlerin geçmesini izlemek gibi,

Seni sevmek ölümle pençeleşen birisinin yeniden hayata dönmesi gibi,

Seni sevmek, tüm zorluklara göğüs germek ve hayata sımsıkı sarılmak…

Seni sevmek, hayatın ta kendisi…..

Qələbə Əliyev rejiminindir!

UntitledDünən (28 dekabr 2013) rayona gələrkən yolda bir neçə gün öncə özünü yandıran Qarabağ qazisi Zaur Həsənovun ölüm xəbərini öyrəndim. O an heç nə hiss etmədim. Sevincli idim, uzun müddət idi ki darıxdığım ailəmi görməyə gəlirdim, çünki. 5 dəqiqə sonra hadisə mənə çatdı; 5 azyaşlı uşaq və bir qadın kimsəsiz qalmışdı, və heç kim onlar üçün atanı əvəz etməyəcəkdi artıq….

2 gün sonra 2014 – cü il qədəm qoyur haqsızlıqların baş alıb getdiyi və harınlamışların ölkəsi olan Azərbaycana. 1 gün belə uzaq qala bilmədiyimiz (ən azından mən eləyəm) atamız var həyatımızda, amma o 5 uşaq artıq atalarını görməyəcək, pul hesabına insanların qanını içən və heç kimi insan saymayan Səttar Mehbalıyevin sayəsində…. onlar üçün yeni il heç nə ifadə etmir artıq…

Bir neçə gün əvvəl özünü yandırmışdı Zaur Həsənov. O Zaur Həsənov ki, Qarabağ müharibəsində döyüşüb əlil olmuşdu. Bakıda kiçik bir biznesi olub, amma Səttar Mehbalıyev həmin kiçik obyekti də çox görüb qaziyə. Və ona bildirib ki, nə qədər torpaq istəyirsən Qarabağda var, get torpaqları al və istədiyin qədər obyekt tik. Bəli, məhz belə deyib, cənab millət vəkili Səttar bəy. Gözünü pul tutmuş və qorxusu olmayan Səttar bəy…

Hadisədən sonra, çıxıb jurnalistlərə qazini günahlandırmağı da unutmadı, Səttar bəy. Maşallah, ali baş komandanın sevimli məmurları özü kimi çox “təvazökardır”.

Təvazökar prezidentimiz qazinin bütün müalicəsini öz üzərinə götürmüşdü, ona aylıq məvacib də ayırmışdı, hətta çox “hörmətli” baş quldurlar dəstəsindən Siyavuş və Mübarizi də göndərmişdi xəstəxanaya ki “baş çəkib” qulaq burması versin qaziyə. Qazinin atası da, dərhal müsahibə vermişdi ki, keçirik YAPa. Al sənə YAP…

Normal ölkələrdə özünəqəsd həddinə çatdırmaya görə şəxs həbs edilməli idi. Amma Səttar hələ də azadlıqdadı, üstəlik də utanmadan çıxıb müsahibə də verir. Adi hal alıb artıq vəziyyət, balıq başdan iylənər axı…

Hə, cənab prezident, yerin rahatdımı, rahat yatıb, rahat dura bilirsənmi? Kefin necədir? Yaxşı olarsan, sənin də övladların çörək yolu gözləmir ha, hər axşam demir ki mən də oxumaq istəyirəm, ata mənə filan şey al, ata, üşüyürəm, evimiz niyə soyuqdu? Sən vicdanına hesabat vermirsən axı, olmayan bir şeyə necə hesabat verəsən ki?!

Bir ölkənin ki prezidenti məmuruna söz deyə bilməyə, ölkəni idarə edə bilməyə, nə gözləmək olar ki? Insanlar özlərini yandırandan sonra ona pul verilə, onu pulla ala, da nə deyəsən ki. Sözüm yoxdur

Biz zatən çoxdan yanmışıq. Ilham Əliyev prezident seçildiyi gündən – 15.10.2003-dən….

Başın sağ olsun, vətən! Ermənilərin öldürə bilmədiyi qazimizi, özümüz öldürdük, susaraq və boyun əyərək, 20 il öncə Qarabağı ödürdüyümüz kimi…. Qazi isə alçalmadı, şəhid oldu…

Qələbə Əliyev rejiminindir!

 

Fərqli ölkə, eyni tale

Orta məktəbdə oxuyan vaxtdan bizlərə vətənə sevgi, düşmənə nifrət təlqin olunur. Qafqaz ölkələrində bu tam bir qəhrəmanlıq sayılır. Məlumdur ki, bizim düşmənimiz də Ermənistan və erməni xalqı sayılır. Ermənilərin illərlə türklərə olan nifrəti və torpaq iddiası bu regionu hər zaman təhlükə altında saxlayır. Qarabağ müharibəsi isə hadisələrə vergül qoydu və arxasınca nöqtələr…. Çünki müharibə hələ bitmiş sayılmır, Azərbaycan torpaqları hələ də işğal altındadır. Mən müharibə haqqında yazmaq istəmirəm, onsuz da yazdıqca uzanır, məlum hadisələr.

Bugün hər iki ölkənin gəncliyi çətin vəziyyətdədir. Hər iki ölkədə gənclər fərqli qruplara bölünüb. Əksər qisim hələ də nifrətlə böyüyür. Çox az bir qisim var ki, onlar problemin sülhlə həllini və regionda sülhün və əməkdaşlığın bərpasını istəyirlər. Hətta, fikirləri qarışıq olanlar da var…

“Müharibədə qalib olmur”. Həm maddi, həm də mənəvi itkilər illərlə insanların yaddaşına həkk olunur. Qarabağ müharibəsində də qazanan nə Ermənistan oldu, nə də ki Azərbaycan. Rusiya illərlə millətlər arasına nifaq toxumu səpməklə, regionda öz ağalığını təmin edib, bu savaşda da qalib Rusiya oldu.

Hər gün mətbuatda qarşımıza çıxan xəbər: “Ermənistan tərəfi atəşkəsi pozub”. Bu təkcə bizim mediada deyil, həm də Ermənistan mediasında səslənir, amma fərqli ölkə adı ilə: “Azərbaycan tərəfi atəşkəsi pozub”. İnternetdən uzaq olan hər bir kəs ermənilərə nifrət edir, bu məlumatları eşitdikcə. Təbii ki, qarşı tərəfdə də vəziyyət eyni cürdür. Uşaqları və gəncliyi hər iki ölkə nifrətlə böyüdür. Media, təhsil nifrət aşılamaq üçün ən yaxşı vasitələrdəndir.

Hakimiyyətlər isə öz çıxarları naminə nifrət toxumu səpməklə çox uğurlu siyasət yürüdürlər. Hakimiyyətin sərt siyasətinə qarşı çıxan fəal gənclərin “antimilli ünsür” və “erməni dəyirmanına su tökənlər” adlandırılması buna əyani sübutdur. Bu təkcə bizdə deyil, həm də erməni tərəfdə belədir.

21 əsr informasiya dünyasıdır. İstədiyimiz məlumatları internet vasitəsilə əldə edə bilirik. Xaricdə təhsil sahəsində, elmi tərəqqi sahəsində ermənilər biz azərbaycanlılardan qat-qat irəli gediblər. Onlar dünyanın hər yerindədirlər. Bugün saytlara baxıb, erməniləri görəndə, etiraf edim ki, qısqanclıq məndə baş qaldırır. “Nəyə görə biz də yoxuq o sıralarda?” deyə düşünürəm. Biz nifrətlə yox, elmimizlə, savadımızla və ağlımızla savaşı qazanmalıyıq, qan tökməklə və ya nifrətlə yox. Təbii ki, mən də Qarabağın qayıtmasını və haqqımız olan torpaqlarda yenidən yaşamağı istəyirəm. Qarabağın Ermənistana verilməsi ilə qətiyyən barışmıram.

Əslində hər iki ölkə eyni taleyi paylaşır. Bir-birini şərləməklə, sosial şəbəkələrdə bir-birini təhqir etməklə qəhrəmanlıq etdiklərini düşünürlər. Hər iki tərəfdə millətçi insanlar var ki, övladlarına da nifrəti öyrədir, bu erməni tərəfdə daha çoxdur.  Amma vaxtilə bir yerdə yaşayıblar. Əminəm ki, müharibə məsələsi aradan qaldırılsa, yenə əvvəlki kimi birlikdə yaşayacaqlar və və keçmişi unudacaqlar. Sosial şəbəkələrdə qarşı tərəfi təhqir etmək və ya alçaltmaq qəhrəmanlıq deyil.

Müharibədə Azərbaycan torpaqlarını itirsə də, Ermənistan bizdən də çox şey itirdi. Regionda həyata keçirilən layihələrdən kənarda qalması bariz nümunədir.

Mən də millətçi hesab edirəm özümü. Rusiyanın illərlə həyata keçirdiyi antitürk siyasəti nəticəsində torpaqlarımızı itirə-itirə gedirik, və ermənilər ən yaxşı vasitə olub, çünki onlara da “Böyük Ermənistan” xülyasını gerçəkləşdirmək üçün fürsət lazımdır. Millətçi olsam da, müharibənin qan və ya nifrətlə həll olunacağına artıq inanmıram. Regionda sülhə, demokratik dəyərlərə nail olmaq istəyiriksə, mütləqdir ki xalqlararası dialoq və əməkdaşlıq olsun. Başqa cür həll yolu yoxdur. Təbii ki, xalqlararası dialoq və əməkdaşlıq üçün, ilk öncə hər iki ölkədə sistem dəyişməlidir. Çünki hər iki hakimiyyətlə sülhə nail olmaq mümkün deyil…

P.S. İlk dəfə ermənilərlə bir seminarda olanda, onlara salam verəndə Azərbaycana xəyanət etmiş kimi hiss etdim özümü. Doğrusunu desəm, hələ də erməni xalqına qarşı tolerant ola bilmirəm. Mən də fikri qarışıq olan gənclərdənəm 🙂

“Xalq seçdi!”

1381234_738302552862409_765695420_nHamının həyəcanla gözlədiyi 9 oktyabr prezident seçkiləri gəldi və getdi. Çox şeylə yadda qalda həmin gün. Mən də müşahidəçi qismində seçkiləri izlədim. Ilk dəfə idi ki, seçkilərdə bu qədər yaxından iştirak edirdim. Həyatım boyunca düşünmürəm ki bu qədər iyrəncliklərlə dolu seçki bir daha görəm. Keçim gördüklərimə…

Adı seçkiydi həminki günün, seçkidən başqa nəyə desəniz, oxşayırdı; toyxana, yasxana, dəlixana, bir sözlə “xana”larla dolu bir şey… Seçki məntəqəsinin qarşısında çay və yemək süfrəsi quran kim, yığışıb deyib – gülən kim. Əsl əyləncə idi. Məntəqələr daxilində isə əsl “toy – bayram” idi. Seçicilərin əlləri yoxlanılmır, barmaqları yoxlanılmır, topa bülletenlər atılır hər kəsin gözü qarşısında, “karusel” əməliyyatı edilir, bir şəxs bir neçə şəxsiyyət vəsiqəsi ilə gəlib səs verir, hətta ölülər də səs verirdi. O “müqəddəs” gündə o qədər yeniliklər gördüm ki, təsirindən bir neçə gün keçməsinə baxmayaraq, hələ də ayıla bilməmişəm. Hər şey bir yana, bu dəfə xeyli irəliləyiş var idi, çünki şəffaf demokratiya idi. Necə şəffaf idisə, gözlə görmək mümkün olmadı həmin demokratik seçkini. Adı üstündə: “şəffaf demokratiya”.

Xalq öz namizədini seçdi, sözün əsl mənasında. Hakimiyyət bu dəfə tam əminliklə və asanlıqla qələbə çaldı. Necə? Çox sadə yolla; xalqı manqurtlaşdıraraq… Səsvermə prosesi gizlidir və seçimini yalnız sən bilə bilərsən. Amma bizim camaatımız bunu başqa cür qəbul etdi. Çöldə qulaqlarına pıçıldadılar ki, İlham Əliyevə səs ver, və cammat kabinəyə daxil olub, gizli şəkildə İlham Əliyevə səs verdi. Anlaya bilmirəm, nədən qorxursan axı? Onsuz da səni heç kim görmür, ay insan, niyə növbəti 5 ilini də sürünmək istəyirsən? Məgər bəs deyildi, bu sistemdən çəkdiklərin?… Təsəvvür edin, cırıq şalvar – pencəklə gəlib seçkiyə, deyir “biz yalnız o kişini tanıyırıq, ona səs verəcəyik”. Digəri deyir ki, “bu yeyib doyub, o birisi gəlsə, lap belimizi qıracaq”. Pensiyaçı gəlib, deyir “Allah ondan razı olsun, pensiyamızı qaldırır hər il”. Məcburi köçkün deyir, “Allah bizim ömrümüzü ona bağışlasın”, digəri deyir, “hardadı İlhamın qutusu, mən ona səs verəcəm”. Işsiz cavan gəlib deyir “guya o birisi gəlib neyniyəcək, ən yaxşısı elə budu” və s… Daha nə qədər məzlum ifadələr… Böyüklü – kiçikli, müəllim, həkim, hər kəs saxtakarlıq üçün canfəşanlıq edirdi. 5 manat pul üçün hərkəs satmışdı olan – qalan vicdanını da… Təki pul olsun, heç bir dəyər önəmli deyil….

Cəmil Həsənlinin təbliğatı yaxşı getməmişdi, burada günahkar məhz hakimiyyət idi, təbliğat vasitələri – televiziyalar, radiolar, digər media vasitələri – hamısı onların əlindədi, görüş və mitinqlərə icazə verilmirdi, təbliğat posterləri yalnız lövhələrdə asılmalı idi, o lövhələr də ki, Allah bilir, haradadı. Heç ona baxan da yoxdu. “Sərbəst toplaşmaq haqda qanun” elə görüş və mitinq yerlərinin ayrılması cümləsində pozulur.

Namizədim seçilməmişdi, amma məni məyus edən xalqımın etdikləri, düşdüyü iyrənc durum idi.

Həmin gün sanki xülyadaydım, məntəqələri gəzdikdən sonra, maşına əyləşən kimi öz – özümə sual verirdim ki, “İlahi, görəsən mən yuxu görürəm, bu nədi belə?”. Hüseyn Abdullayevin “Susma”sına qulaq asırdım, çünki inanırdım ki, bu xalq məhz azadlıq üçün vuruşan xalq olub, 20 il bundan öncəki xalq deyilmi bu xalq? Çox xəyalpərəstəm və ideallaşdırmaq xəstəliyi məndə bitmir… Axşam Saat 10 – da qayıtdım evə, Bərdədə atəşfəşanlıq idi, İlham Əliyevin qələbəsi naminə…  Çox yorğun idim, evə çatan kimi yatmaq istədim, amma 2 saat yuxu keçmədi gözümə, telefonda “susma” hələ də oxuyurdu, təkrar – təkrar, boğazımda ilişib qalan qəhər nəhayət ki partladı, səssizcə gözümdən yaş axırdı… Elə də yatdım, sabah yenidən o xalqın arasında gəzmək üçün…

P.S. xalqı 1 tikə çörəkdən asılı hala salan da məhz bu hakimiyyətdir, bu rejimdir. Bu sistem çökməyincə, nəyəsə ümid etmək yersizdir.