Category: Azərbaycan reallığı

Qələbə Əliyev rejiminindir!

UntitledDünən (28 dekabr 2013) rayona gələrkən yolda bir neçə gün öncə özünü yandıran Qarabağ qazisi Zaur Həsənovun ölüm xəbərini öyrəndim. O an heç nə hiss etmədim. Sevincli idim, uzun müddət idi ki darıxdığım ailəmi görməyə gəlirdim, çünki. 5 dəqiqə sonra hadisə mənə çatdı; 5 azyaşlı uşaq və bir qadın kimsəsiz qalmışdı, və heç kim onlar üçün atanı əvəz etməyəcəkdi artıq….

2 gün sonra 2014 – cü il qədəm qoyur haqsızlıqların baş alıb getdiyi və harınlamışların ölkəsi olan Azərbaycana. 1 gün belə uzaq qala bilmədiyimiz (ən azından mən eləyəm) atamız var həyatımızda, amma o 5 uşaq artıq atalarını görməyəcək, pul hesabına insanların qanını içən və heç kimi insan saymayan Səttar Mehbalıyevin sayəsində…. onlar üçün yeni il heç nə ifadə etmir artıq…

Bir neçə gün əvvəl özünü yandırmışdı Zaur Həsənov. O Zaur Həsənov ki, Qarabağ müharibəsində döyüşüb əlil olmuşdu. Bakıda kiçik bir biznesi olub, amma Səttar Mehbalıyev həmin kiçik obyekti də çox görüb qaziyə. Və ona bildirib ki, nə qədər torpaq istəyirsən Qarabağda var, get torpaqları al və istədiyin qədər obyekt tik. Bəli, məhz belə deyib, cənab millət vəkili Səttar bəy. Gözünü pul tutmuş və qorxusu olmayan Səttar bəy…

Hadisədən sonra, çıxıb jurnalistlərə qazini günahlandırmağı da unutmadı, Səttar bəy. Maşallah, ali baş komandanın sevimli məmurları özü kimi çox “təvazökardır”.

Təvazökar prezidentimiz qazinin bütün müalicəsini öz üzərinə götürmüşdü, ona aylıq məvacib də ayırmışdı, hətta çox “hörmətli” baş quldurlar dəstəsindən Siyavuş və Mübarizi də göndərmişdi xəstəxanaya ki “baş çəkib” qulaq burması versin qaziyə. Qazinin atası da, dərhal müsahibə vermişdi ki, keçirik YAPa. Al sənə YAP…

Normal ölkələrdə özünəqəsd həddinə çatdırmaya görə şəxs həbs edilməli idi. Amma Səttar hələ də azadlıqdadı, üstəlik də utanmadan çıxıb müsahibə də verir. Adi hal alıb artıq vəziyyət, balıq başdan iylənər axı…

Hə, cənab prezident, yerin rahatdımı, rahat yatıb, rahat dura bilirsənmi? Kefin necədir? Yaxşı olarsan, sənin də övladların çörək yolu gözləmir ha, hər axşam demir ki mən də oxumaq istəyirəm, ata mənə filan şey al, ata, üşüyürəm, evimiz niyə soyuqdu? Sən vicdanına hesabat vermirsən axı, olmayan bir şeyə necə hesabat verəsən ki?!

Bir ölkənin ki prezidenti məmuruna söz deyə bilməyə, ölkəni idarə edə bilməyə, nə gözləmək olar ki? Insanlar özlərini yandırandan sonra ona pul verilə, onu pulla ala, da nə deyəsən ki. Sözüm yoxdur

Biz zatən çoxdan yanmışıq. Ilham Əliyev prezident seçildiyi gündən – 15.10.2003-dən….

Başın sağ olsun, vətən! Ermənilərin öldürə bilmədiyi qazimizi, özümüz öldürdük, susaraq və boyun əyərək, 20 il öncə Qarabağı ödürdüyümüz kimi…. Qazi isə alçalmadı, şəhid oldu…

Qələbə Əliyev rejiminindir!

 

“Xalq seçdi!”

1381234_738302552862409_765695420_nHamının həyəcanla gözlədiyi 9 oktyabr prezident seçkiləri gəldi və getdi. Çox şeylə yadda qalda həmin gün. Mən də müşahidəçi qismində seçkiləri izlədim. Ilk dəfə idi ki, seçkilərdə bu qədər yaxından iştirak edirdim. Həyatım boyunca düşünmürəm ki bu qədər iyrəncliklərlə dolu seçki bir daha görəm. Keçim gördüklərimə…

Adı seçkiydi həminki günün, seçkidən başqa nəyə desəniz, oxşayırdı; toyxana, yasxana, dəlixana, bir sözlə “xana”larla dolu bir şey… Seçki məntəqəsinin qarşısında çay və yemək süfrəsi quran kim, yığışıb deyib – gülən kim. Əsl əyləncə idi. Məntəqələr daxilində isə əsl “toy – bayram” idi. Seçicilərin əlləri yoxlanılmır, barmaqları yoxlanılmır, topa bülletenlər atılır hər kəsin gözü qarşısında, “karusel” əməliyyatı edilir, bir şəxs bir neçə şəxsiyyət vəsiqəsi ilə gəlib səs verir, hətta ölülər də səs verirdi. O “müqəddəs” gündə o qədər yeniliklər gördüm ki, təsirindən bir neçə gün keçməsinə baxmayaraq, hələ də ayıla bilməmişəm. Hər şey bir yana, bu dəfə xeyli irəliləyiş var idi, çünki şəffaf demokratiya idi. Necə şəffaf idisə, gözlə görmək mümkün olmadı həmin demokratik seçkini. Adı üstündə: “şəffaf demokratiya”.

Xalq öz namizədini seçdi, sözün əsl mənasında. Hakimiyyət bu dəfə tam əminliklə və asanlıqla qələbə çaldı. Necə? Çox sadə yolla; xalqı manqurtlaşdıraraq… Səsvermə prosesi gizlidir və seçimini yalnız sən bilə bilərsən. Amma bizim camaatımız bunu başqa cür qəbul etdi. Çöldə qulaqlarına pıçıldadılar ki, İlham Əliyevə səs ver, və cammat kabinəyə daxil olub, gizli şəkildə İlham Əliyevə səs verdi. Anlaya bilmirəm, nədən qorxursan axı? Onsuz da səni heç kim görmür, ay insan, niyə növbəti 5 ilini də sürünmək istəyirsən? Məgər bəs deyildi, bu sistemdən çəkdiklərin?… Təsəvvür edin, cırıq şalvar – pencəklə gəlib seçkiyə, deyir “biz yalnız o kişini tanıyırıq, ona səs verəcəyik”. Digəri deyir ki, “bu yeyib doyub, o birisi gəlsə, lap belimizi qıracaq”. Pensiyaçı gəlib, deyir “Allah ondan razı olsun, pensiyamızı qaldırır hər il”. Məcburi köçkün deyir, “Allah bizim ömrümüzü ona bağışlasın”, digəri deyir, “hardadı İlhamın qutusu, mən ona səs verəcəm”. Işsiz cavan gəlib deyir “guya o birisi gəlib neyniyəcək, ən yaxşısı elə budu” və s… Daha nə qədər məzlum ifadələr… Böyüklü – kiçikli, müəllim, həkim, hər kəs saxtakarlıq üçün canfəşanlıq edirdi. 5 manat pul üçün hərkəs satmışdı olan – qalan vicdanını da… Təki pul olsun, heç bir dəyər önəmli deyil….

Cəmil Həsənlinin təbliğatı yaxşı getməmişdi, burada günahkar məhz hakimiyyət idi, təbliğat vasitələri – televiziyalar, radiolar, digər media vasitələri – hamısı onların əlindədi, görüş və mitinqlərə icazə verilmirdi, təbliğat posterləri yalnız lövhələrdə asılmalı idi, o lövhələr də ki, Allah bilir, haradadı. Heç ona baxan da yoxdu. “Sərbəst toplaşmaq haqda qanun” elə görüş və mitinq yerlərinin ayrılması cümləsində pozulur.

Namizədim seçilməmişdi, amma məni məyus edən xalqımın etdikləri, düşdüyü iyrənc durum idi.

Həmin gün sanki xülyadaydım, məntəqələri gəzdikdən sonra, maşına əyləşən kimi öz – özümə sual verirdim ki, “İlahi, görəsən mən yuxu görürəm, bu nədi belə?”. Hüseyn Abdullayevin “Susma”sına qulaq asırdım, çünki inanırdım ki, bu xalq məhz azadlıq üçün vuruşan xalq olub, 20 il bundan öncəki xalq deyilmi bu xalq? Çox xəyalpərəstəm və ideallaşdırmaq xəstəliyi məndə bitmir… Axşam Saat 10 – da qayıtdım evə, Bərdədə atəşfəşanlıq idi, İlham Əliyevin qələbəsi naminə…  Çox yorğun idim, evə çatan kimi yatmaq istədim, amma 2 saat yuxu keçmədi gözümə, telefonda “susma” hələ də oxuyurdu, təkrar – təkrar, boğazımda ilişib qalan qəhər nəhayət ki partladı, səssizcə gözümdən yaş axırdı… Elə də yatdım, sabah yenidən o xalqın arasında gəzmək üçün…

P.S. xalqı 1 tikə çörəkdən asılı hala salan da məhz bu hakimiyyətdir, bu rejimdir. Bu sistem çökməyincə, nəyəsə ümid etmək yersizdir.

Məzlum adı ilə yaşamağa çalışanlar…

545878_648928645119958_1389957328_nArtıq 1 həftədən çoxdur ki, rayonlarda təlimdəyəm. 2013 prezident seçkiləri ilə əlaqədar rayonlarda təlimlər keçirik. Təlimlərdən əlavə olaraq, rayonlarda Ümumi vəziyyətlə tanış oldum.

Deməli, Azərbaycan camaatına xas olan hallar eyni idi. Seçki öncəsi vəziyyət həmişəki kimidi. Yəni əksər insanın seçkidən xəbəri yoxdur, heç onlara maraqlı da deyil ki, nə seçkiləridir. Demək olar ki, prezidentliyə namizədləri tanıyan yoxdur (İlham Əliyevdən başqa). Seçkidən məlumatlı olan insanların isə seçkiyə inamı yoxdur, işlətdikləri bir ifadə var; “boş – boş şeylərdi, onsuz da seçilən seçilib”. Bir 52 yaşlı adam deyir ki, Allah istəməzsə, belə də olacaq. Digəri cavan oğlandı, gecə – gündüz tozun – torpağın içində 1 azn qazanmaq üçün çabalayır, deyir, buna da şükür. Nə deyim daha? Belə hallar minlərlədir. Biganəlik o qədər çoxdur ki, istər – istəməz səni məyusluq bürüyür. Rayonlarda tək – tük müxalif insanlar var ki, onlar da elə sıxışdırılır, mənəvi zorakılığa məruz qalırlar ki, kimsə səsini çıxaranda mütləq şərlənib başına bir iş gətirilir. Insanlar sadəcə bugündən sabaha necə çıxacaqlarını və bir tikə çörək tapıb – tapmayacaqları haqqında düşünürlər. Təsəvvür edin, 8 milyondan çox əhalisi olan ölkənin (baxmayaraq ki, onun 3 milyondan çoxu xaricdədir) heç yarı faizi də seçki haqqında düşünmür. Əslində qınanılası da deyil, kimə lazımdır axı namizədsiz seçki? Bir ölkənin ki seçkisində 10 nəfər prezidentliyə namizəd kimi qeydə alına, və yalnız 3 və ya 4 – ü namizəd ola, vəkil yox haa, namizəd. Üstəlik də Hafiz Hacıyev kimi ağzının danışığını bilməyən birisi namizəd, daha doğrusu vəkil ola. Görün da indi bu ölkə hansı vəziyyətdədir….

Hafiz Hacıyevin mitinqini izlədim youtube – da. Insanları yığıb aparmışdılar həmin mitinqə. Azadlıq radiosu çəkiliş aparıb, və insanlardan sorğu götürüb. Heç kim bilmirdi ki, ora niyə və nə səbəbə gedib. Məncə, bu ağlamalı vəziyyətdir. Xalq hara getdiyini bilmir, kim hara deyirsə ora gedir. Düşünün, hara getdiyini bilməyən və kim nə deyirsə, ona “baş üstə” deyib, etiraz etmədən gedən bir xalqın gələcəyi necə olar? Heç gələcək haqqında düşünməyə dəyməz. Bu qədər boyun əyən xalqın sonu sadəcə əzilməkdir, başqa heçnə…. Azərbaycan əhalisinin motivasiyaya, inama ehtiyacı var…

Bu sistem 20 ildir ki, insanların beynini, ruhunu, qanını məhv edir, insanları insanlıq təhərindən çıxarıb artıq. Seçkisi də tamam saxtadır, özü kimi. Baxın, seçki kampaniyasına: – yalnız lövhələrdə namizədlərin şəkilləri asıla bilər, lövhələr də ki biri ala dağda, biri isə qara dağda. Mitinq üçün xüsusi yerlər ayrılıb, rayon mərkəzlərindən uzaqda – cəhənnəmin dibində. Debat olur guya İTV – də, camaatın işdən çıxan və ya kənd camaatının əkin sahələrində, çöldə – bayırda olduğu vaxtda. Kimə lazımdır ki? Debat da nə debat haa, tərbiyəsizlik və təhqirlə dolu 1 saat. Prezidentin vəkilləri bir namizədə qarşı… Düşünülmüş siyasət yaxşı işləyir.

Bunlara sərf edir, bu xalq. Bilirsiz niyə? Çünki bu xalq şüursuz, düşüncəsiz, kar, kor və laldır. Öz taleyinə biganədir bu xalq, qorxuyla, işgəncəylə sürünür, sabaha salamat çıxmağa çalışır. Necə olur olsun, istər vicdanı, istər şərəfi, namusu satılsın, alçaldılsın, fərq etməz, təki başı sağ olsun. Bir – birilərinə kələk gəlir, fırıldaqçılıq edir, 1 qəpiyin mübahisəsini edib, sonda bir – birilərinin qatili olurlar. Nə üçün? Təki salamat qalsınlar…. 20 ildir ki, eyni vəziyyətdir, dəyişiklik olmazsa, necə inkişaf görə bilər axı insan? Bu qədər verilən vədlər yerinə yetirilmədi, üstəlik də günü – gündən vəziyyət pisləşir, daha nə gözləyirsiniz? Yoxsa göydən mələk düşəcək sizin üçün? “buna da şükür” deməklə, daha da geriyə gedəcəyik, bədbəxt xalqım….

Bir filmdə belə bir hissə var:

Ingilis general İrandan keçərkən, digər yoldaşına deyir:

–  Mən bu xalqa nifrət edirəm! Dostu soruşur:

–  Niyə? Müsəlman olduqları üçün? General cavabında:

–  Xeyir, MƏZLUM olduqları üçün!……

Dediyim ki, bu xalq bu cür idarəetməyə layiqdir. Öz taleyinə və öz gələcəyinə biganə olan, məzlum olan və məzlumluğu ilə yaşamağa çalışan xalq məhvə məhkumdur.!!!

“Yola ver getsin”…..

487602_530518066974193_1360172311_nAnaloqu olmayan xalq olaraq hər şeyi yola verməyə öyrəşmişik, əsas odur ki, başımız ağrımasın və məsələnin üstü örtülsün…

Bu yaxınlarda xarici pasportumu itirmişdim. Yeni pasport düzəltdirmək üçün yolumu Bərdədəki pasport və Miqrasiya Şöbəsindən saldım. Bina yenicə istifadəyə verilmişdi deyə millət axın edirdi. Binanın şəraiti çox əla, işçiləri də çox mehriban və nəzakətlidirlər. Azərbaycanda heç bir idarə və müəssisədə işçilərdə nəzakət və mədəni davranış görmədiyim üçün ilk başda çox təəccüblənmişdim. Təbii ki növbə mədəniyyətindən uzaq bir xalq olduğumuz üçün az qala hər kəs ödəniş çeki verən insanı ayaqlayırdı. Camaat oğlanın ətrafında dairə qurmuşdu. “sənallah məni tez yola sal” deyən kim, qışqıran kim, əsəbləşən kim, hər kəs öz dəmində idi (əsəbləşənlərdən biri də mən idim).  10 günlük pasport üçün hər kəsdən 42 azn alınıb, çek verilirdi, çekdə isə 40 azn qeyd olunurdu. Mənə növbə çatanda rüsumun 40 azn olduğunu və bu məbləği ödəyəcəyimi bildirdim. Çek verən cavan oğlanla mübahisəm düşdü, amma adam çox olduğu üçün məni “yola verdi”. Yəni, mən 40 azn – lə işin içindən çıxdım. Daha sonra sənədləri vermək üçün durduq növbədə. Bizə bildirildi ki, çek səhvdi, bəs gedin dəyişdirin. Çek “azerenerji”yə aid çek idi, qaranlıq qaldı məsələ. Etirazımı bildirdim ki, mən həmin oğlanla yenə mübahisə etmək istəmirəm, çeki niyə yalnış verirsiniz axı? Işçilərdən biri dedi ki, narahat olmayın, gedin çeki dəyişdirin. Təzədən getdim çeki dəyişdirməyə, yenə konsert başladı; həmin oğlan dedi ki 2 azn ver, çeki dəyişdirim, əks halda dəyişdirməyəcəm. Üstəlik mənə bildirdi ki, bayaq adam çox idi deyə, baş qoşmadım sənə. ( işçinin müştəri ilə danışıq mədəniyyəti). Nəysə uzun mübahisədən sonra, qayıtdım yuxarıdakı işçilərin yanına, onlara izah etdim məsələni. Polislərdən kömək etdi, və çeki aldım. Bu dəfə isə “azerpoçt”a aid bir çek… Birtəhər prosesdən keçdim və qayıtdım evə. Araşdırdım və aydın oldu ki, mənə verilən hər iki çek saxtadır və doğru deyil. Daxili İşlər Nazirliyinin qaynar xəttinə yazdım. 3 – 4 gün sonra mənə zəng gəldi Bərdə poçt idarəsindən. Bildirdilər ki, gəl söhbət edək görək bu nə məsələdi. Həmin gün isə (17 sentyabr 2013) pasportumu götürməli idim. Ilk öncə getdim pasportumu alacağım məkana, müdir mənimlə görüşdü və bildirdi ki, bizim işçi olmayıb sizinlə mübahisə edən. Qeyd edim ki, həmin şəxs yenə orda idi. Mənə kinli – kinli baxır və pıçıltı ilə digər işçiyə nəsə deyirdi.  Elə bil, kiməsə borcum varmış mənim. Müdirlə uzun – uzadı söhbət etdik və bildirdim ki mənim heç kimlə işim yoxdu, sadəcə qanunsuzluqla bağlı yazmışam və bu hal aradan qaldırılmamış heç bir izahat yazmayacağam. Nəysə, izahat yazmadım və birtəhər pasportumu alıb aradan çıxdım…

Bizim ölkədə nəyinsə asanlıqla və tez bir zamanda düzələcəyinə inanmıram. Çünki xalq özü şərait yaradır rüşvətə, ədalətsizliyə və neqativ halların baş verməsinə. Çünki hər kəsə sərf edir bu vəziyyət. Bu vəziyyətdə hamı yalnız bir şeyi düşünürdü: “məndən keçsin, kimə dəyir dəysin”. Eşitdiyim bir söz oldu; “yoluna qoyun getsin”. Yuxarı dairələrə maraqlı deyildi necə. Onları düşündürən tək şey var idi, susdurmaq, problemi söyləyənin necə olur olsun susdurulması…. hər kəs şikayətlənir, amma sadəcə danışır, əməl etmək bizim insanımızda yoxdur.

“Yola vermək” Azərbaycanda ən yaxşı problem həll etməyin üsuludur..

Azərbaycan kimin üçündür?!

1292411734_neft1Azərbaycan deyəndə ilk ağıla gələn şey  “neftlə zəngin ölkə” olur. Bir dostum deyir ki, Allah Azərbaycanı yaradanda, ona hər şey verib; gözəllik, zəngin təbii sərvətlər və s. daha sonra Allah görüb ki gözəllik həddindən artıq olub və nəyinsə təsirini azaltmaq lazımdır balansı qorumaq üçün, onda insanlarından alıb. Belə olanda da əməlli – başlı alıb, “doza”sı bir az çox olub. Nəysə, neyniyək da, olan olub, biz də belə həzəratıq da…

Həmin bu zəngin ölkənin sərvətlərindən biz yazıq füğəranın xəbəri belə yoxdu, nə neftini görərik, nə suyundan istifadə edərik, nə də duzundan dadarıq. Bir meşələri qalmışdı bizə, heç olmazsa gözümüzün qurdunu öldürüb seyr edərdik, onu da sağ olsunlar bizim “aristokrat varlılarımız”, onları da çəpərləyib, üstünə də yazı yapışdırıb qoyublar ki “girmək olmaz”. Hələ Xəzəri çəpərləmələrini demirəm…indi bu “sakit, başıaşağı” camaat neynəsin?

Ölkə maşallah, sürətlə inkişaf edir; sökən kim, qazan kim, sonra da tikib yenidən sökən kim… Elə sökən sökən dalıncadı, bilmirik kimin əli kimin başındadı. Arada olan yenə füğəra xalqa olur. Ölkədə o qədər turist yerləri, otellər, xəstəxanalar tikilib ki, deyirsən “pəh, tamaşadı eee”. Amma ki, bir qəpiklik xeyirlərini görməzsən. Azərbaycanlılar istirahət üçün Gürcüstana, işləmək üçün Rusiyaya, müalicə üçün İrana, oxumaq üçün isə Türkiyəyə gedir.  Başqa vaxt ölkənin iqtisadi gücü ilə öyünürük, bir şey olmamış az qala basıb Azərbaycana söz deyənin gözünü çıxaraq. Hər şey göz qabağındadır… Başa düşə bilmirəm ki, bəs bu cənnət – məkan dediyimiz, axşama kimi vətən deyib boğazımızı cırdığımız Azərbaycan nə işə yarayır və kimin mülküdür. əslində aydındır ee vəziyyət, sadəcə olaraq, nə vaxta kimi belə davam edəcək, o qaranlıq məqamdır.  Başdan – başa tamaşa olan cənnət ölkənin dərisini çıxarıb, qanlı orqanlarının qanını sorurlar. Biz isə “Allahın bu gününə də şükür” deyə – deyə kor, kar və lal olub yaşayırıq.

Ehh, zavallı məmləkətim, bundan daha artıq nə görəcəksən ki??!!…

Həmişə “düz” olan cəmiyyətimiz

Insan uşaq olanda çox şeyin fərqinə varmır, dərketmə iqtidarında olmur bəzi şeyləri. Yaşa dolduqca, aydınlanır qaranlıq qalan məqamlar. Şəxsi təcrübəmdən deyə bilərəm ki, şagird və tələbə olduğum zaman fikirlərim tam fərqli idi, həddindən çox mühafizəkar idim. Əslində qəlbən başqa ola bilərdim, sadəcə mühitimiz digərləri kimi məni də o mühitdən biri olmağa vadar edirdi. Mühiti dəyişdikcə, fikirlər də dəyişir. Təbii ki, əgər dəyişimə meyilli olsan…

Fikirlər dəyişdi, arzu – istəklər dəyişdi, öz aləmimizdə müsbət haldır. Amma sənin yaşadığın mühit necə? O da dəyişdimi, səni qəbul etdimi və ya edirmi? Bax, bu çətin məsələdir. Sən get – gedə mühitdən uzaqlaşırsan, tənhalaşırsan, qəbul edilmirsən, və qapanırsan özünə. Insanın özü kimi düşünən, yəni ifadə edəcəklərini anlayan kimsələr tapmaması çox acınacaqlıdır. Sən hər kəs üçün fərqlisən, sən “adam” deyilsən, sən həmişə “səhv”sən, hətta sən “yolunu azmış” birisisən. Sən təkcə cəmiyyətinlə mübarizə aparmırsan, sən həmçinin, ailənlə, öz doğma valideynlərinlə, qohumlarınla, qonşularınla, bütöv bir kənd ilə və ya rayonunla mübarizə aparırsan. Bu yolda ya bezib, imtina edəcəksən, ya da dözüb, başını götürüb qaçacaqsan. Başqa yolun yoxdur. Çünki, dəyişən bir şey yoxdur. Dəyişmək üçün uzun və çətin yol keçməlisən. Yaxınlarını alışdırsan belə, cəmiyyətin qınağı onları sənə qarşı qoyar, və sonda səni məhv edər. Ya boyun əyirsən, ya da qəbul edilirsən. Ikinci hal adətən nadir hallarda olur.

553087_347918385339522_2016915128_n

Cəmiyyətinin dəyərləri sənin üçün fərqlidir: onlar həmişə “düz”dür, “yalnış” olan sənsən. Onlar üçün qız valideynlərinin sözündən çıxmaz, təlim – tədbirlərə getməz, səyahət edə bilməz, etsə başında mütləq bir “kişi xeylağı” olmalıdır, qız oxumaz, oxusa da universiteti bitirən kimi bir imkanlı ailənin oğlanına ərə gedər, ailə – uşaq sahibi olar, qız sevə bilməz, oğlan dostu ola bilməz, qız telefonla danışmaz, internetdə olmaz, sosial şəbəkələrdə yazışmaz, öz şəklini qoya bilməz, ucadan gülüb – danışa, əylənə bilməz, toya gedəndə bəzənib – düzənər, qeşəng geyinər, qızıl – qatar taxar, cehizlə maraqlanar, siyasətlə maraqlanmaz, lap ölkəni viran qoysalar da, çıxıb boyunlarında otursalar da heç kim səsini çıxarmaz, qız uşağı nədi, danışdı nədi? Qaşını almaz, qaş qızın “muraz”ıdı. Bilirisiz niyə? Çünki evdə qala bilər, və onu heç kim almaz. Sabahısı gün camaat nə deyər? Deyərlər ki, bu qızda nə “defekt” var ki, alan yoxdu? Oğlanların çoxusu da bu taleyə sahibdirlər. Maraqlısı odur ki, elə həyatlarından da razıdırlar. Gələcəkdə özləri kimi övladlarına da məhv edirlər, bu cür həyatla.

Namus qeyrət anlayışı bizdə bir ayrı aləmdi: qız biriylə telefonla danışırsa və ya kimisə sevirsə, qardaşı nəbilim, nəsildən olan bir “kişi xeylağı” namusu təmizləyər; oğlanı da , qızı da bıçaqlayar, gedər türmədə “kişi” kimi yatar, və s. Saymaqla bitməz ki…. Son günlərin aktual məsələlərindən biri də, Vəfa Zeynalovanın “porno” səhnəsində çəkilməsidir. Xalqımın “qeyrət damarı” qalxıb; “bəs, milli mentalitetimizə yaraşmır, aktrisanın porno səhnəsində çəkilməsi”… Əcəb edib çəkilib! Zülmə boyun əyməyə, zülmkarların başınıza çıxıb oturmasına, şərəfinizi ayaqlar altına almasına, nədir sözünüz? Onda niyə susursunuz?!! Bizim “milli mentalitetimiz” atanın qızını, qardaşın bacısını öldürməsinə yaxşı baxır, adını da qoyurlar “namus təmizlədi”, aktrisanın bir rolda çəkilməsinə pis? Elədirsə, tüpürüm sizin mentalitetinizə də!!!

Çox arzu edərdim, normal bir cəmiyyətdə yaşamağı. O cəmiyyət ki, insanların (xüsusən də övladların) fikir və arzularına hörmətlə yanaşılsın, alçaldılmasın, sevgisiz, hörmətsiz ailələr qurulmasın, ailə dəyərləri qorunsun. Hər kəsin söz haqqı olsun – böyük və ya kiçik, yaşına, cinsinə fərq qoyulmadan. Əsl təhsilə önəm verilsin, diplom xətrinə təhsil yox, savadlı gələcək qurmaq üçün olan təhsil. Elmin, təhsilin arxasınca düşənə ağılsız, “tupoy” kimi baxılmasın, geyim, yemək, pul, vicdan və şərəfdən öndə gəlməsin. Mentalilet başlığı altında, insanlıq və insani duyğular məhv edilməsin…