Category: Personal

Gecenin sessizliği

Cold-winter-nightGeceler o kadar sessizki seni alıp götürür o upuzun sessizliğine. O sessizlik varya sonu görünmeyen bir sonsuzluk gibi… soğuk, ıssız, karanlık… ve üşümek istersin o gecelerde, ılıklarına kadar donmak ve bir nefes dilersin yüzünü gökyüzüne tutarak. Sanki gökyüzü sana birisini gönderecekmiş gibi, seni nefesiyle ısıtacak birisini. Continue reading “Gecenin sessizliği”

Advertisements

Seni sevmek…..

lonely2Seni sevmek bir körün güneşi görmek istemesi gibi

Seni sevmek bir sağırın en çok istediği sesi duymak istemesi gibi,

Seni sevmek soğuk kış`ta kuşların sıcacık bir yer araması gibi,

Seni sevmek dalgasını bekleyen ve sahile vuran deniz gibi,

Seni sevmek, çocuğundan uzak kalmış bir annenin hasreti gibi,

Seni sevmek yıldızların gökyüzünü işıklara boğması gibi,

Seni sevmek, masum bir bebeğin anne diye seslenmesi gibi,

Seni sevmek kardan boylanan bir kış çiçeği gibi,

Seni sevmek, bir lalın bağırması gibi,

Seni sevmek güneşin doğuşunu beklemek gibi,

Seni sevmek, saatlerin geçmesini izlemek gibi,

Seni sevmek ölümle pençeleşen birisinin yeniden hayata dönmesi gibi,

Seni sevmek, tüm zorluklara göğüs germek ve hayata sımsıkı sarılmak…

Seni sevmek, hayatın ta kendisi…..

“İnsanlarla dolu olan yalnızlıq”

65103_546600392035350_361265550_nInsanların arasındasan, əylənirsən, deyib – gülürsən, heçnəyi vecinə almırsan, və sadəcə o anın dadını çıxarırsan. Birdən gözlərin bir nöqtəyə zillənir, “dalıp çok uzaklara gedirsən”, ayıla bilmirsən “o uzaqlıqlardan” və bir anda ətrafında olan bütün əyləncə, gülüşmə, üzündəki təbəssüm – hamısı yoxa çıxır. Sanki, böyük bir boşluğun düz ortasındasan. Bəzən səbəbini belə anlamırsan, özünü düzəltmək üçün çabalayırsan, amma nə qədər istəsən də normal vəziyyətə qayıda bilmirsən. O anda yalqızlaşırsan, insanlar arasında yalnız qalırsan… ürəyindən bir dəli ağlamaq keçir, ya da gücün yetdiyincə qışqırmaq, səsini bütün aləmə duyurmaq, qəlbində tüğyan edən fırtınanı dayandırmaq…. dəniz dalğasız olarmı heç, insanın da qəlbi fırtınsasız olsun?… birtəhər uzaqlaşırsan o “kalabalık içindəki yalnızlıqdan”, çəkilirsən öz guşənə, bu dəfə düşünürsən; “axı niyə beləyəm, niyə özümü yad və qəmqin hiss edirəm?”. Cavab yenə də yoxdu, əslində var, amma o cavabı özündən uzaqlaşdırırsan, sanki həqiqəti özün – özünə deməyə belə qorxursan.

Ya da uzun bir yol gedirsən. O yollar ki hər zaman səni bir yerə aparır, hələ yolu gecə gedirsənsə, radioda da sanki musiqilər sənin üçün seçilibmiş kimi dalbadal sevdiyin mahnılar çalırsa…daha nə düşünəsən ki? yenə də eyni fikirlər…

“İnsan gün ərzində ağlı ilə, gecə yatarkən isə ürəyi ilə qalırmış”. Elədir deyəsən, özündən qovmağa çalışdığın həqiqətləri ürəyinlə danışanda duymağa məcbur olursan, əslində məğlubiyyətini qəbul edirsən…

Kalabalık içində yalnız qalsan, da bir şeylər axtarırsan, bəlkədə tək bir nəfəri axtarırsan, bəzən tapmayacağını bildiyin halda belə axtarırsan, “sarılacağın, sadəcə sımsıkı sarılacağın birisini”….

“Benim yalnızlığım insanlarla doludur” – Frans Kafka.

Çok şey aslında tamamen bir hayal ürünüdür!

Azadlıq mənim üçün….

528945_418255514869839_2081413954_n
Azadlıq…mənim üçün havadır, nəfəs almadan 1 dəqiqə belə yaşaya bilməyəcəyin hava..
Azadlıq mənim üçün sudur, onsuz yaşaya bilməyəcin su..
Azadlıq mənim üçün, nəfəsdir, kəsiləndə məni də bitirən nəfəs…
Azadlıq hər səhər günəşin doğuşunu və hər axşam günəşin batışını seyr etməkdir…
Azadlıq hər gecə buludların arxasında gizlənib, sonra məsum körpə kimi buludların ardından boylanan ayı izləməkdir…
Azadlıq hər gecə ulduzların sanki bir – birilə yarışaraq parlamasını görə bilməkdir…
Azadlıq dənizin dalğaları ilə boğuşması və qayalara çırpılmasını hiss edə bilməkdir…
Azadlıq təbiətin ətrini duya bilməkdir; yağışın torpağı, çiçəklərin, böcəklərin və quşların yazı sevməsidir….
Azadlıq körpənin anasının ətrini hiss etməsidir….
Azadlıq quşun göydə, qorxusuz, cəsarətlə qanad çalmasıdır….
Azadlıq xəstə insanın çarəsizliyə meydan oxumasıdır…
Azadlıq yağışın susuz səhralara bəxş etdiyi həyatdır, bəmbəyaz qarın əli qanlı dünyanın cinayətlərini təmizləməsidir…
Azadlıq ruhumun melodiyasıdır…məni sakitləşdirən melodiya…
Azadlıq qışın soyuğunda, qarın altından ətrafa səssizcə boylanan nərgizgülüdür…
Azadlıq hər şeyə rəğmən gülüməsəyə bilməkdir…
Azadlıq mənim sevgimdir, yaşama səbəbimdir…həyatdır…

2 – ci arzum – Istanbul…

Uşaqlıqdan 3 arzu ilə böyümüşəm. Gecə – gündüz o arzuların xəyalları ilə yaşamışam. Bir gün mütləq reallaşdıracağıma əmin idim, çünki insan bir şeyi ürəkdən istəyirsə, və ona çatmaq üçün çalışırsa, həmin arzu mütləq gerçəkləşir. Ola bilsin ki, kimlərə isə bu arzu mənasız görünə bilər. Amma mən bu kiçik arzularımla özümü xoşbəxt sayıram. Nə zaman ki, tam olacaq, mən böyüyəcəm və planlarım başlayacaq…
Arzularım:
1. Universitetə qəbul olmaq;
2. Xəyallarımın şəhəri İstanbulu görmək;
3. Çox sevdiyim insan Mustafa Sandalı görmək.
1 – ci arzuma 2007 – ci ildə çatdım, universitetə qəbul oldum, 2 – ci arzumu da gerçəkləşdirdim, artıq aeroportda oturub, evə qayıtmağı gözləyirəm. Hərçənd ki, qayıtmaq istəmirəm geri, xəyal aləmimdən ayrılmaq istəmirəm, geri də real aləm gözləyir məni…qaldı 3 – cü arzumu gerçəkləşdirmək. Çox yaxın idim ona, amma biletim bugünə alınıb və mən qayıtmalıyam, görüşə bilmədim Mustafa Sandalla. Amma yenə gələcəm, onu görmək üçün….
Keçim İstanbul təəssüratlarıma; necə başlayım bilmirəm, bu şəhər haqqında danışmağa. Tarixiliklə müasirliyin qovuşduğu, əl dəyməyən tarixi, (bizdəki kimi sökmürlər tarixi), insana hüzur verən küçələri, masvavi, bəzən də qara buludların aldığı göy üzü, möhtəşəm Boğazı (sanki, bütün dünya mənim idi, boğazı gəzərkən), evlərin pəncərələrindən, meydanlardan asılan türk bayraqları, gözəl meşələri, Aya – Sofyası, Sultan Ahmedi, Topkapısı, Kız Kuləsi, Yerebatan Sarnıcı, istiqanlı insanları (Türklər), daha nələr nələr…. bir röyadaydım sanki, heç kimin anlaya bilmədiyi bir aşk bəndəki Türkiyə – İstanbul sevgisi… hələ bir də yağmuru yoxmu….İstanbul yağmurunda islanmak bile bir harika mənim üçün…. əslində elə də romantik insan deyiləm, reallıqları qəbul edib yaşayıram, amma bu şəhərdə mən başqa insanam…təkliyimlə yaşayan, və yalnız küçələri gəzmək istəyən birisi… müasirliyin ortasında olan İstanbulluları hər yerdən eşidilən, İslamın varlığını əks etdirən əzan səsi salamlayır her an… boğazda balıq – çörək keyfi ilə dənizi seyr etmək, soyuq küləyin altında isti çay içmək, yağmurun altında çətirsiz gəzmək İstanbul turuna bir başqa həzz qatır…daha nələr nələr…

Ehhhh, gözəl İstanbul! Yenə gələcəm sənə, darıxıram indidən, sənin üçün, əlvida demirəm, görüşəcəyik. Hələlik! 🙂

Bazen özletir son bahar…

Yine son bahar kapıya dayandı, acı və tatlılıklarıyla, özlemləri və hırçınlıklarıyla..yağmur ve soğuğuyla, sarı yaprakları, her gün tane – tane yapraklarını dökerek kışı bekleyen yarı çıplak ağaçlarıyla…nedense tuhaflık var havada, herkeste,.sanki herkes bişeyler bekliyor hayattan…belkide bekliyor, kimisi anne – babasını, kardeşini, uzakta olan bir yakınını, özlemini duyduğu kimseyi, kimisi sevdiğini…özlediyin anda, kalbini acıtır son bahar, ve başlar içindeki özlem acı vermeğe…hep onu düşünürsün, hep aklında onun adını sayıklarsın, ona koşacağın anı beklersin, hayal edersin, gece – gündüz özlemini çekersin…ve son baharda sarı yaprakların üzerinde onunla birlikde dolaşmağı, onunla birlikde üşümeyi, üşüdüğünde ona sımsıkı sarılararak ısınmayı, ellerinden hiç bırakmama adına tutmayı, hayal edersin…birlikde denizi seyr etmeyi, soğuk suların dalgalarıyla kayalara çarpılışını seyr etmek istersin bazen…ve sonsuz sulara dalıp, onu sevdiğini bağırarak söylemek istersin…bazen yağmur altında saatlerce ıslanmak istersin onunla birlikte, onun gözlerine bakarsın uzun – uzun, bazen de soğuk ve yağmurlu bir gecede gökyüzünde yıldızlara bakmak istersin, 2 yıldız seçersin kendiniz için, saatlerçe aya bakarsın, üşürsün, ama vız gelir, “o var yanımda” diye düşünürsün. Birlikde bir hayat düşlersin, onunla upuzun gideceğin bir yol çizersin aklında, acısı ve tatlısıyla bir hayat kurmağı düşlersin…Ya da bir şarkı seçersin kendiniz için, son baharda dışarısını seyr ederek dinlersin, bir piano melodisi mesela, mutluluğunu anlatan bir melodi… bazen kavga etmeyi bile düşlersin, büyük kavga, ama sonda yine aşk kazanır, sarılırsınız bir – birinize sımsıkı, sanki yıllardır, özlemini, hasretini çekmişşin gibi… hatta bazen yalnız ikinizin ola bileceği bir ada kurarsın hayalinde, insanlardan uzak, yalnız o ve sen olursun…onu görmek için didinirsin, hatta dualar edersin… hayat işte, her zaman güldürmüyor insanı, bazen düşlerin hayal olarak kalır sadece….işte o zaman özlemin daha da ağırlaşır, her gece başını yastığına koyarken, bu acılar yine baş kaldırır içinde, ağlamak istersin, ama onu da beceremeyince susarsın, herşeyi içinde saklarsın. Sarılırsın yastığına, ve düşlerle uykuya geçersin…yeniden sabah açılır, güne merhaba dersin…ve hayat devam eder,..geceye yeni bir özlemle….
P.S. Bu yazıda yazılanlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçek hayatla hiç bir alakası yoktur. 😀

Sessiz çığlıklar…

Bazen insan o kadar soğuk olur ki, sevdiklerine karşı, o kadar gömülür ki, yalnızlığın içine, o kadar derinine çeker ki, yalnızlık insanı… çünkü o zaman insan kendi olur, hiç kimsenin bilmediği, hiç kimsenin varamadığı bir dünyaya çekili verir. O dünyada fırtınalar kopar, gökler gurlar, yağmurlar dayanmadan yağar, rüzgar gücü yetdikce eser, denizler dalgalanır, o dalga ki, insanı yutar, ve sesin çıktığı kadar bağırır insan, ama kimsecikler duyamaz o sonsuz çığlığı, duysa bile kimsecikler anlayamaz bu deli bağırtıyı. Çünkü insan yıllardır biriktirdiği içindeki acını denize akıtmak için çığlık atar, sonu bilinmeyen, ve sorularıyla insanı hayatdan nefret ettirmeğen, sırrını kimselere vermeyen, tüm sırları sularına gömen vefalı denize. Ne kadar konuşursan konuş, o yine de sessiz, sakin dinler, yalnız, dalgalarıyla cevap verir… koparsın giderek, sevdiklerinden, seni üzen tüm sorulardan, çekili verirsin yalnızlığına, kendi dünyana,.. aslında onlar hep aklında kalır, hep onları düşünürsün, onları seversin, kendi hayatını düşünmeden mahvetmeğe hazır olursun, dualar edersin her gece onlar için, onların mutluluğu için yapmak istersin herşeyi…ama seni anlamadıkları için de hep sinirlenirsin onlara, kırarsın, yıkarsın, bağırırsın içinde… ama bazen içindeki fırtınaya “dur” demekte zorlanırsın, işte o zaman olan olur, kırarsın tüm sevdiklerinin kalbini, ağzına geleni söylersin, ve o zaman mahvedersin herşeyi, pişman olursun, utanırsın, kendini tutamadığın için kendini yerden – yere vurursun, lanetler yağdırırsın kendine, ölmeği bile arzu edersin, intihar etmekten bile çekinmezsin bazen…. ama ölüm çare değilki, “affet” kelimesi, tatlı, içten bir gülüş, bazen de bir öpücük aradakı tüm buzları eritebilir, ve seni yeniden hayata bağlar… bazen gurur mahveder herşeyi…içinde konuşursun, sarılmak istersin, onları ne kadar çok sevdiyini söylersin kendi – kendine. Ama diline getiremesin, ne kadar yapmak istesen de yapamazsın, durduru verir birşeyler seni, sanki içindeki sen gitmişsinde yerine bambaşka birisi gelmiş… yinede bazen seni saklayan o birşeyi yenersin, ve içindekileri söyleyi verirsin, şimdi de söylediyin için pişman olursun, “neden gururunu yere vurdun” diye düşünürsün. Artık, iş işten geçer… 🙂
Insan oğlu böyle işte, ne yaparsa yapsın, mutlaka bir zarar bulur yaptığından, o yüzden herşeyde birşey arar – durur. Ehhh, hayat bu işte, seni hep sınava çekir, o sınavlarda düşüncesini itirince insan, kapılır kendi alemine ve soğuklaşma başlar, herkesten, hayattan, tüm sevdiklerinden……..