Bərdə rayonu Xəsili kənd orta məktəbi

DSC_0087DSC_0073DSC_0074DSC_0063 DSC_0064DSC_0065DSC_0066 DSC_0067 DSC_0068 DSC_0069DSC_0071

Advertisements

Məzlum adı ilə yaşamağa çalışanlar…

545878_648928645119958_1389957328_nArtıq 1 həftədən çoxdur ki, rayonlarda təlimdəyəm. 2013 prezident seçkiləri ilə əlaqədar rayonlarda təlimlər keçirik. Təlimlərdən əlavə olaraq, rayonlarda Ümumi vəziyyətlə tanış oldum.

Deməli, Azərbaycan camaatına xas olan hallar eyni idi. Seçki öncəsi vəziyyət həmişəki kimidi. Yəni əksər insanın seçkidən xəbəri yoxdur, heç onlara maraqlı da deyil ki, nə seçkiləridir. Demək olar ki, prezidentliyə namizədləri tanıyan yoxdur (İlham Əliyevdən başqa). Seçkidən məlumatlı olan insanların isə seçkiyə inamı yoxdur, işlətdikləri bir ifadə var; “boş – boş şeylərdi, onsuz da seçilən seçilib”. Bir 52 yaşlı adam deyir ki, Allah istəməzsə, belə də olacaq. Digəri cavan oğlandı, gecə – gündüz tozun – torpağın içində 1 azn qazanmaq üçün çabalayır, deyir, buna da şükür. Nə deyim daha? Belə hallar minlərlədir. Biganəlik o qədər çoxdur ki, istər – istəməz səni məyusluq bürüyür. Rayonlarda tək – tük müxalif insanlar var ki, onlar da elə sıxışdırılır, mənəvi zorakılığa məruz qalırlar ki, kimsə səsini çıxaranda mütləq şərlənib başına bir iş gətirilir. Insanlar sadəcə bugündən sabaha necə çıxacaqlarını və bir tikə çörək tapıb – tapmayacaqları haqqında düşünürlər. Təsəvvür edin, 8 milyondan çox əhalisi olan ölkənin (baxmayaraq ki, onun 3 milyondan çoxu xaricdədir) heç yarı faizi də seçki haqqında düşünmür. Əslində qınanılası da deyil, kimə lazımdır axı namizədsiz seçki? Bir ölkənin ki seçkisində 10 nəfər prezidentliyə namizəd kimi qeydə alına, və yalnız 3 və ya 4 – ü namizəd ola, vəkil yox haa, namizəd. Üstəlik də Hafiz Hacıyev kimi ağzının danışığını bilməyən birisi namizəd, daha doğrusu vəkil ola. Görün da indi bu ölkə hansı vəziyyətdədir….

Hafiz Hacıyevin mitinqini izlədim youtube – da. Insanları yığıb aparmışdılar həmin mitinqə. Azadlıq radiosu çəkiliş aparıb, və insanlardan sorğu götürüb. Heç kim bilmirdi ki, ora niyə və nə səbəbə gedib. Məncə, bu ağlamalı vəziyyətdir. Xalq hara getdiyini bilmir, kim hara deyirsə ora gedir. Düşünün, hara getdiyini bilməyən və kim nə deyirsə, ona “baş üstə” deyib, etiraz etmədən gedən bir xalqın gələcəyi necə olar? Heç gələcək haqqında düşünməyə dəyməz. Bu qədər boyun əyən xalqın sonu sadəcə əzilməkdir, başqa heçnə…. Azərbaycan əhalisinin motivasiyaya, inama ehtiyacı var…

Bu sistem 20 ildir ki, insanların beynini, ruhunu, qanını məhv edir, insanları insanlıq təhərindən çıxarıb artıq. Seçkisi də tamam saxtadır, özü kimi. Baxın, seçki kampaniyasına: – yalnız lövhələrdə namizədlərin şəkilləri asıla bilər, lövhələr də ki biri ala dağda, biri isə qara dağda. Mitinq üçün xüsusi yerlər ayrılıb, rayon mərkəzlərindən uzaqda – cəhənnəmin dibində. Debat olur guya İTV – də, camaatın işdən çıxan və ya kənd camaatının əkin sahələrində, çöldə – bayırda olduğu vaxtda. Kimə lazımdır ki? Debat da nə debat haa, tərbiyəsizlik və təhqirlə dolu 1 saat. Prezidentin vəkilləri bir namizədə qarşı… Düşünülmüş siyasət yaxşı işləyir.

Bunlara sərf edir, bu xalq. Bilirsiz niyə? Çünki bu xalq şüursuz, düşüncəsiz, kar, kor və laldır. Öz taleyinə biganədir bu xalq, qorxuyla, işgəncəylə sürünür, sabaha salamat çıxmağa çalışır. Necə olur olsun, istər vicdanı, istər şərəfi, namusu satılsın, alçaldılsın, fərq etməz, təki başı sağ olsun. Bir – birilərinə kələk gəlir, fırıldaqçılıq edir, 1 qəpiyin mübahisəsini edib, sonda bir – birilərinin qatili olurlar. Nə üçün? Təki salamat qalsınlar…. 20 ildir ki, eyni vəziyyətdir, dəyişiklik olmazsa, necə inkişaf görə bilər axı insan? Bu qədər verilən vədlər yerinə yetirilmədi, üstəlik də günü – gündən vəziyyət pisləşir, daha nə gözləyirsiniz? Yoxsa göydən mələk düşəcək sizin üçün? “buna da şükür” deməklə, daha da geriyə gedəcəyik, bədbəxt xalqım….

Bir filmdə belə bir hissə var:

Ingilis general İrandan keçərkən, digər yoldaşına deyir:

–  Mən bu xalqa nifrət edirəm! Dostu soruşur:

–  Niyə? Müsəlman olduqları üçün? General cavabında:

–  Xeyir, MƏZLUM olduqları üçün!……

Dediyim ki, bu xalq bu cür idarəetməyə layiqdir. Öz taleyinə və öz gələcəyinə biganə olan, məzlum olan və məzlumluğu ilə yaşamağa çalışan xalq məhvə məhkumdur.!!!

“Yola ver getsin”…..

487602_530518066974193_1360172311_nAnaloqu olmayan xalq olaraq hər şeyi yola verməyə öyrəşmişik, əsas odur ki, başımız ağrımasın və məsələnin üstü örtülsün…

Bu yaxınlarda xarici pasportumu itirmişdim. Yeni pasport düzəltdirmək üçün yolumu Bərdədəki pasport və Miqrasiya Şöbəsindən saldım. Bina yenicə istifadəyə verilmişdi deyə millət axın edirdi. Binanın şəraiti çox əla, işçiləri də çox mehriban və nəzakətlidirlər. Azərbaycanda heç bir idarə və müəssisədə işçilərdə nəzakət və mədəni davranış görmədiyim üçün ilk başda çox təəccüblənmişdim. Təbii ki növbə mədəniyyətindən uzaq bir xalq olduğumuz üçün az qala hər kəs ödəniş çeki verən insanı ayaqlayırdı. Camaat oğlanın ətrafında dairə qurmuşdu. “sənallah məni tez yola sal” deyən kim, qışqıran kim, əsəbləşən kim, hər kəs öz dəmində idi (əsəbləşənlərdən biri də mən idim).  10 günlük pasport üçün hər kəsdən 42 azn alınıb, çek verilirdi, çekdə isə 40 azn qeyd olunurdu. Mənə növbə çatanda rüsumun 40 azn olduğunu və bu məbləği ödəyəcəyimi bildirdim. Çek verən cavan oğlanla mübahisəm düşdü, amma adam çox olduğu üçün məni “yola verdi”. Yəni, mən 40 azn – lə işin içindən çıxdım. Daha sonra sənədləri vermək üçün durduq növbədə. Bizə bildirildi ki, çek səhvdi, bəs gedin dəyişdirin. Çek “azerenerji”yə aid çek idi, qaranlıq qaldı məsələ. Etirazımı bildirdim ki, mən həmin oğlanla yenə mübahisə etmək istəmirəm, çeki niyə yalnış verirsiniz axı? Işçilərdən biri dedi ki, narahat olmayın, gedin çeki dəyişdirin. Təzədən getdim çeki dəyişdirməyə, yenə konsert başladı; həmin oğlan dedi ki 2 azn ver, çeki dəyişdirim, əks halda dəyişdirməyəcəm. Üstəlik mənə bildirdi ki, bayaq adam çox idi deyə, baş qoşmadım sənə. ( işçinin müştəri ilə danışıq mədəniyyəti). Nəysə uzun mübahisədən sonra, qayıtdım yuxarıdakı işçilərin yanına, onlara izah etdim məsələni. Polislərdən kömək etdi, və çeki aldım. Bu dəfə isə “azerpoçt”a aid bir çek… Birtəhər prosesdən keçdim və qayıtdım evə. Araşdırdım və aydın oldu ki, mənə verilən hər iki çek saxtadır və doğru deyil. Daxili İşlər Nazirliyinin qaynar xəttinə yazdım. 3 – 4 gün sonra mənə zəng gəldi Bərdə poçt idarəsindən. Bildirdilər ki, gəl söhbət edək görək bu nə məsələdi. Həmin gün isə (17 sentyabr 2013) pasportumu götürməli idim. Ilk öncə getdim pasportumu alacağım məkana, müdir mənimlə görüşdü və bildirdi ki, bizim işçi olmayıb sizinlə mübahisə edən. Qeyd edim ki, həmin şəxs yenə orda idi. Mənə kinli – kinli baxır və pıçıltı ilə digər işçiyə nəsə deyirdi.  Elə bil, kiməsə borcum varmış mənim. Müdirlə uzun – uzadı söhbət etdik və bildirdim ki mənim heç kimlə işim yoxdu, sadəcə qanunsuzluqla bağlı yazmışam və bu hal aradan qaldırılmamış heç bir izahat yazmayacağam. Nəysə, izahat yazmadım və birtəhər pasportumu alıb aradan çıxdım…

Bizim ölkədə nəyinsə asanlıqla və tez bir zamanda düzələcəyinə inanmıram. Çünki xalq özü şərait yaradır rüşvətə, ədalətsizliyə və neqativ halların baş verməsinə. Çünki hər kəsə sərf edir bu vəziyyət. Bu vəziyyətdə hamı yalnız bir şeyi düşünürdü: “məndən keçsin, kimə dəyir dəysin”. Eşitdiyim bir söz oldu; “yoluna qoyun getsin”. Yuxarı dairələrə maraqlı deyildi necə. Onları düşündürən tək şey var idi, susdurmaq, problemi söyləyənin necə olur olsun susdurulması…. hər kəs şikayətlənir, amma sadəcə danışır, əməl etmək bizim insanımızda yoxdur.

“Yola vermək” Azərbaycanda ən yaxşı problem həll etməyin üsuludur..

Azərbaycan kimin üçündür?!

1292411734_neft1Azərbaycan deyəndə ilk ağıla gələn şey  “neftlə zəngin ölkə” olur. Bir dostum deyir ki, Allah Azərbaycanı yaradanda, ona hər şey verib; gözəllik, zəngin təbii sərvətlər və s. daha sonra Allah görüb ki gözəllik həddindən artıq olub və nəyinsə təsirini azaltmaq lazımdır balansı qorumaq üçün, onda insanlarından alıb. Belə olanda da əməlli – başlı alıb, “doza”sı bir az çox olub. Nəysə, neyniyək da, olan olub, biz də belə həzəratıq da…

Həmin bu zəngin ölkənin sərvətlərindən biz yazıq füğəranın xəbəri belə yoxdu, nə neftini görərik, nə suyundan istifadə edərik, nə də duzundan dadarıq. Bir meşələri qalmışdı bizə, heç olmazsa gözümüzün qurdunu öldürüb seyr edərdik, onu da sağ olsunlar bizim “aristokrat varlılarımız”, onları da çəpərləyib, üstünə də yazı yapışdırıb qoyublar ki “girmək olmaz”. Hələ Xəzəri çəpərləmələrini demirəm…indi bu “sakit, başıaşağı” camaat neynəsin?

Ölkə maşallah, sürətlə inkişaf edir; sökən kim, qazan kim, sonra da tikib yenidən sökən kim… Elə sökən sökən dalıncadı, bilmirik kimin əli kimin başındadı. Arada olan yenə füğəra xalqa olur. Ölkədə o qədər turist yerləri, otellər, xəstəxanalar tikilib ki, deyirsən “pəh, tamaşadı eee”. Amma ki, bir qəpiklik xeyirlərini görməzsən. Azərbaycanlılar istirahət üçün Gürcüstana, işləmək üçün Rusiyaya, müalicə üçün İrana, oxumaq üçün isə Türkiyəyə gedir.  Başqa vaxt ölkənin iqtisadi gücü ilə öyünürük, bir şey olmamış az qala basıb Azərbaycana söz deyənin gözünü çıxaraq. Hər şey göz qabağındadır… Başa düşə bilmirəm ki, bəs bu cənnət – məkan dediyimiz, axşama kimi vətən deyib boğazımızı cırdığımız Azərbaycan nə işə yarayır və kimin mülküdür. əslində aydındır ee vəziyyət, sadəcə olaraq, nə vaxta kimi belə davam edəcək, o qaranlıq məqamdır.  Başdan – başa tamaşa olan cənnət ölkənin dərisini çıxarıb, qanlı orqanlarının qanını sorurlar. Biz isə “Allahın bu gününə də şükür” deyə – deyə kor, kar və lal olub yaşayırıq.

Ehh, zavallı məmləkətim, bundan daha artıq nə görəcəksən ki??!!…

“İnsanlarla dolu olan yalnızlıq”

65103_546600392035350_361265550_nInsanların arasındasan, əylənirsən, deyib – gülürsən, heçnəyi vecinə almırsan, və sadəcə o anın dadını çıxarırsan. Birdən gözlərin bir nöqtəyə zillənir, “dalıp çok uzaklara gedirsən”, ayıla bilmirsən “o uzaqlıqlardan” və bir anda ətrafında olan bütün əyləncə, gülüşmə, üzündəki təbəssüm – hamısı yoxa çıxır. Sanki, böyük bir boşluğun düz ortasındasan. Bəzən səbəbini belə anlamırsan, özünü düzəltmək üçün çabalayırsan, amma nə qədər istəsən də normal vəziyyətə qayıda bilmirsən. O anda yalqızlaşırsan, insanlar arasında yalnız qalırsan… ürəyindən bir dəli ağlamaq keçir, ya da gücün yetdiyincə qışqırmaq, səsini bütün aləmə duyurmaq, qəlbində tüğyan edən fırtınanı dayandırmaq…. dəniz dalğasız olarmı heç, insanın da qəlbi fırtınsasız olsun?… birtəhər uzaqlaşırsan o “kalabalık içindəki yalnızlıqdan”, çəkilirsən öz guşənə, bu dəfə düşünürsən; “axı niyə beləyəm, niyə özümü yad və qəmqin hiss edirəm?”. Cavab yenə də yoxdu, əslində var, amma o cavabı özündən uzaqlaşdırırsan, sanki həqiqəti özün – özünə deməyə belə qorxursan.

Ya da uzun bir yol gedirsən. O yollar ki hər zaman səni bir yerə aparır, hələ yolu gecə gedirsənsə, radioda da sanki musiqilər sənin üçün seçilibmiş kimi dalbadal sevdiyin mahnılar çalırsa…daha nə düşünəsən ki? yenə də eyni fikirlər…

“İnsan gün ərzində ağlı ilə, gecə yatarkən isə ürəyi ilə qalırmış”. Elədir deyəsən, özündən qovmağa çalışdığın həqiqətləri ürəyinlə danışanda duymağa məcbur olursan, əslində məğlubiyyətini qəbul edirsən…

Kalabalık içində yalnız qalsan, da bir şeylər axtarırsan, bəlkədə tək bir nəfəri axtarırsan, bəzən tapmayacağını bildiyin halda belə axtarırsan, “sarılacağın, sadəcə sımsıkı sarılacağın birisini”….

“Benim yalnızlığım insanlarla doludur” – Frans Kafka.

Çok şey aslında tamamen bir hayal ürünüdür!

Həmişə “düz” olan cəmiyyətimiz

Insan uşaq olanda çox şeyin fərqinə varmır, dərketmə iqtidarında olmur bəzi şeyləri. Yaşa dolduqca, aydınlanır qaranlıq qalan məqamlar. Şəxsi təcrübəmdən deyə bilərəm ki, şagird və tələbə olduğum zaman fikirlərim tam fərqli idi, həddindən çox mühafizəkar idim. Əslində qəlbən başqa ola bilərdim, sadəcə mühitimiz digərləri kimi məni də o mühitdən biri olmağa vadar edirdi. Mühiti dəyişdikcə, fikirlər də dəyişir. Təbii ki, əgər dəyişimə meyilli olsan…

Fikirlər dəyişdi, arzu – istəklər dəyişdi, öz aləmimizdə müsbət haldır. Amma sənin yaşadığın mühit necə? O da dəyişdimi, səni qəbul etdimi və ya edirmi? Bax, bu çətin məsələdir. Sən get – gedə mühitdən uzaqlaşırsan, tənhalaşırsan, qəbul edilmirsən, və qapanırsan özünə. Insanın özü kimi düşünən, yəni ifadə edəcəklərini anlayan kimsələr tapmaması çox acınacaqlıdır. Sən hər kəs üçün fərqlisən, sən “adam” deyilsən, sən həmişə “səhv”sən, hətta sən “yolunu azmış” birisisən. Sən təkcə cəmiyyətinlə mübarizə aparmırsan, sən həmçinin, ailənlə, öz doğma valideynlərinlə, qohumlarınla, qonşularınla, bütöv bir kənd ilə və ya rayonunla mübarizə aparırsan. Bu yolda ya bezib, imtina edəcəksən, ya da dözüb, başını götürüb qaçacaqsan. Başqa yolun yoxdur. Çünki, dəyişən bir şey yoxdur. Dəyişmək üçün uzun və çətin yol keçməlisən. Yaxınlarını alışdırsan belə, cəmiyyətin qınağı onları sənə qarşı qoyar, və sonda səni məhv edər. Ya boyun əyirsən, ya da qəbul edilirsən. Ikinci hal adətən nadir hallarda olur.

553087_347918385339522_2016915128_n

Cəmiyyətinin dəyərləri sənin üçün fərqlidir: onlar həmişə “düz”dür, “yalnış” olan sənsən. Onlar üçün qız valideynlərinin sözündən çıxmaz, təlim – tədbirlərə getməz, səyahət edə bilməz, etsə başında mütləq bir “kişi xeylağı” olmalıdır, qız oxumaz, oxusa da universiteti bitirən kimi bir imkanlı ailənin oğlanına ərə gedər, ailə – uşaq sahibi olar, qız sevə bilməz, oğlan dostu ola bilməz, qız telefonla danışmaz, internetdə olmaz, sosial şəbəkələrdə yazışmaz, öz şəklini qoya bilməz, ucadan gülüb – danışa, əylənə bilməz, toya gedəndə bəzənib – düzənər, qeşəng geyinər, qızıl – qatar taxar, cehizlə maraqlanar, siyasətlə maraqlanmaz, lap ölkəni viran qoysalar da, çıxıb boyunlarında otursalar da heç kim səsini çıxarmaz, qız uşağı nədi, danışdı nədi? Qaşını almaz, qaş qızın “muraz”ıdı. Bilirisiz niyə? Çünki evdə qala bilər, və onu heç kim almaz. Sabahısı gün camaat nə deyər? Deyərlər ki, bu qızda nə “defekt” var ki, alan yoxdu? Oğlanların çoxusu da bu taleyə sahibdirlər. Maraqlısı odur ki, elə həyatlarından da razıdırlar. Gələcəkdə özləri kimi övladlarına da məhv edirlər, bu cür həyatla.

Namus qeyrət anlayışı bizdə bir ayrı aləmdi: qız biriylə telefonla danışırsa və ya kimisə sevirsə, qardaşı nəbilim, nəsildən olan bir “kişi xeylağı” namusu təmizləyər; oğlanı da , qızı da bıçaqlayar, gedər türmədə “kişi” kimi yatar, və s. Saymaqla bitməz ki…. Son günlərin aktual məsələlərindən biri də, Vəfa Zeynalovanın “porno” səhnəsində çəkilməsidir. Xalqımın “qeyrət damarı” qalxıb; “bəs, milli mentalitetimizə yaraşmır, aktrisanın porno səhnəsində çəkilməsi”… Əcəb edib çəkilib! Zülmə boyun əyməyə, zülmkarların başınıza çıxıb oturmasına, şərəfinizi ayaqlar altına almasına, nədir sözünüz? Onda niyə susursunuz?!! Bizim “milli mentalitetimiz” atanın qızını, qardaşın bacısını öldürməsinə yaxşı baxır, adını da qoyurlar “namus təmizlədi”, aktrisanın bir rolda çəkilməsinə pis? Elədirsə, tüpürüm sizin mentalitetinizə də!!!

Çox arzu edərdim, normal bir cəmiyyətdə yaşamağı. O cəmiyyət ki, insanların (xüsusən də övladların) fikir və arzularına hörmətlə yanaşılsın, alçaldılmasın, sevgisiz, hörmətsiz ailələr qurulmasın, ailə dəyərləri qorunsun. Hər kəsin söz haqqı olsun – böyük və ya kiçik, yaşına, cinsinə fərq qoyulmadan. Əsl təhsilə önəm verilsin, diplom xətrinə təhsil yox, savadlı gələcək qurmaq üçün olan təhsil. Elmin, təhsilin arxasınca düşənə ağılsız, “tupoy” kimi baxılmasın, geyim, yemək, pul, vicdan və şərəfdən öndə gəlməsin. Mentalilet başlığı altında, insanlıq və insani duyğular məhv edilməsin…

Bakı Azərbaycandırmı?!

Azərbaycanın qədim eyni zamanda çox maraqlı bir rayonunda yaşayıram, işlə əlaqədar tez – tez Bakıya yolum düşür. Ayda bir dəfə də olsa, rayondakı sıxıcı və monoton həyatdan 1- 2 günlük uzaqlaşa bilirəm. Ən azından, beynimi “refresh” edirəm. Buna da şükür. Əslində Bakı o qədər də cəlbedici gəlmir mənə, əksinə, şəhərin simasından bədbəxtlik yağır. Mənim üçün tək üstünlüyü aktivliyi və həyat əlamətlərinin görsənməsidir. Göydələnləri görəndə, ürpənirəm. Beynimdən yüzlərlə fikir keçir; görəsən bu göydələnlər, bahalı məkanlar, bu cah – cəlal kimlərin qanı bahasına başa gəlib?!!! Hər nəysə, çox sentimentalam, deyəsən. Keçim, mətləbə.

Bakıya gedib – gələndən sonra, çox qəribə hiss edirəm özümü. Yol boyunca düşünürəm, görəsən Azərbaycan düzələcəkmi, yoxsa elə belə də davam edəcək? Optimist olmağa çalışıram, amma hər dəfəsində elə bir şeylə qarşılaşıram ki, bütün xəyallarım bir anda suda boğulur sanki. “Yox, cənablar, biz düzələsi deyilik” deyib, yenə də köhnə fikirlərlə gülümsəməyə çalışıram… Bakıda olduğum müddətdə, gələcək üçün planlar qururam, bizim cəmiyyətin dəyişib, elmə, təhsilə, əsl dəyərlərə hörmətlə yanaşacağı günün olacağına ümid edirəm. Elə ki qayıdıram rayona, öz təbirimizcə desək, cəhənnəmə, hər şey olur baş – ayaq, yəni köhnə hamam, köhnə tas… O demək deyil ki, Bakıda yaşayan insanlar çox pul qazanırlar. Bu ölkədə zatən çox pul qazananlar azdır, (çox deyərkən, özünü, ailəsini saxlaya bilənləri nəzərdə tuturam) sadəcə mühit, istər – istəməz öz təsirini göstərir, və insanlar istəsə də, istəməsə də dəyişməli olurlar, dəyişirlər…

Regionlar və Bakı… Müqayisə edilməzdir. Sanki Bakı bir başqa ölkə, regionlar isə Azərbaycandır. Hər səfərdə bunu dərk etmək dəhşətlidir. Bakıda olan həyat tərzi, insanların düşüncəsi, fikirləri və s. Sanki bir başqa ölkədə olanlardır. Bir də regionlara baxsaq,.. Bakıda olan dostlarla söhbət edəndə, hiss edirəm ki, onlar fərqli məkanın insanlarıdır. Təhsil, düşüncə, fikir azadlığı, ciddi məsələləri qoyub, mənasız və boş olan birşeylərin arxasınca düşməyən, ümid verən bir həyat…Optimist olmaq üçün səbəblər var. Bir də regionda olan insanların düşüncə tərzi ilə yaşayan bizlərə baxanda, görürəm ki, biz yaşamırıq, biz həqiqətən, yaşayan, daha doğrusu, yaşamağa çalışan canlı ölülərik. Biz ətrafımızdakıların fikirləri və istəkləri ilə barışa bilməyən, amma onların istəkləri ilə də davrananlarıq –  rol oynayan aktyorlarıq.

Bu yaxınlarda dostumuz Könül Yazar Bakıdan Ağdama səfər edib, konfliktlərin həllində qadınların da iştirakına nail olmaq niyyətindədirlər (ətraflı məlumatım yoxdur, hələ ki). Eşidəndə, sadəcə gülümsədim; nəyi qoyub, nədən danışırsız, əzizlərim? Regionlardakı qadınlar nə hayda, siz nə hayda? Onlar üçün sadəcə bugünü birtəhər yola vermək və yenə əzablı sabahı gözləmək var. Azərbaycan qadının siyasi və ictimai arenaya çıxması üçün daha çooooo…..ox yol qət edilməlidir. Bunun üçün isə, hələ çox əziyyət çəkməli olacağıq… Bakı ilə müqayisə etmək sadəcə gülməlidir, həm də ağlamalı. Bakı Avropadan gələn turistlər üçündür, rayonlardan gedənlər üçün yox. Bakını dəyişidirənlər nə etmək istədiyini yaxşı bilənlərdir…

Ölkədə müsbət yöndə dəyişiklik etmək istəyiriksə, dəyişdirilməli olanlardan başlamalıyıq: sistem + media + təhsil + səhiyyə + cəmiyyət… Bundan sonra hər şey düzələcək. Amma ki, əmma var.!